Coming Out

…En voila! Ik heb zonet alle paswoordjes die op deze blogposts stonden verwijderd.

Omdat ik mij niet meer schaam. Omdat ik mij super voel. En iedereen mag het weten. Ik heb gedaan wat mij het beste leek, voor mijn gezondheid (lichamelijk én geestelijk) en ik ben trots. Op mezelf en het resultaat.

Mijn verjaardagsteller stond dit weekend op +33 jaar, de weegschaal op -33 kilo. Ik geniet, ik ben blij, ik voel mij goed. En zonder operatie had ik het nooit gekund. Het blijft een aandachtspunt om te kiezen voor de juiste en gezondste voeding. Soms lukt het al wat beter dan anders. Maar ik blijf blij met mijn beslissing.

Ik voel me eindelijk weer normaal. Ik schaam me niet als ik ergens binnenkom, ik kijk mensen recht in de ogen. Ik maak weer foto’s van mezelf en het lief. En binnenkort staat er zelfs een echte fotoshoot op de planning. Van heel ons gezin. Ik aanvaard uitnodigingen voor feestjes met de glimlach en mijn kleerkast puilt uit. Van mooie kleedjes, van rokjes, van kleren die ik kocht omdat ik ze mooi vond. Niet omdat ze toevallig paste. Wat een resultaat, op een 7-tal maanden. Nooit gedacht dat alles zo vlot zou verlopen, dat ik zo blij zou zijn, dat ik me zo goed zou voelen!

Goed bezig…

…al zeg ik het zelf.

Véél te lang geleden dat ik hier nog iets schreef, maar kan deze blog toch ook niet laten uitsterven met zo’n laatste negatieve bericht? Zeker niet omdat ik mij sinds die tijd zo véél beter voel. Zodra ik gestopt was met antibiotica verdwenen mijn kwaaltjes….en ook de kilo’s blijven gaan.

Op mijn laatste weegdag stond de teller op een min 21 a 22 kilo en dat is al serieus de moeite! Ik voel mij over t algemeen heel goed én heel normaal. Ja ik eet minder, maar dat is het ook. Ik kan alles nog eten, enkel koffiekoeken lijkt niet goed te lukken. Maar net omdat het niet goed lukt, smaken ze mij ook niet meer en dus mis ik het ook niet echt.

Conclusie na een drie maanden operatie: wauw!! Had ik dit maar eerder gedaan!

Dipje

Een vijf weken geleden ondertussen en even een dipje hier. Sinds (en eigenlijk al van voor) de operatie ben ik wat aan t sukkelen met mijn gezondheid. Het constant mottig voelen begint zijn tol te eisen: ik ben het BEU!

Het begon met de keel/amandelontsteking voor de operatie: Antibioticia.
Na een paar weken kreeg ik pijn links in mijn buik. De dokter van wacht kwam en sprak: ontsteking van de buikwand: antibiotica.

Ik liep er super mottig van en had veel last om de pil in te slikken en binnen te houden. Toen het einde van de kuur in zicht was, merkte ik dat ik last kreeg van andere dingen. Mijn lippen leken super opgezwollen en waren mega rood. Conclusie: schimmelinfectie, veroorzaakt door lage weerstand. Ondertussen bleek dat ik er ook nog een andere schimmelinfectie bij had. En alsof dat nog niet genoeg was, bleek na een bezoek aan de gynaecoloog dat ik ook nog met een bacterie zat. Conclusie: nieuwe antibiotica. ARGHHH!!!! Had ik zo afgeteld naar het einde van de vorige kuur, moest ik er nu meteen weer aan. De derde op vijf weken tijd….Ik dacht dat ik zot werd.

Ondertussen ben ik dus weer vaak misselijk na het eten (na het nemen van die pillen dus) en heb ik vaak het gevoel dat ik moet overgeven. Niet fijn en echt geen manier van leven…. Ik voel me weer zoals ik zwanger was (9 maanden mottig)!

Er zijn momenten dat ik denk: waar ben ik in godsnaam aan begonnen??? Wat heb ik mezelf toch aangedaan??? Ik hoop maar dat het hierna eindelijk gedaan is met van het ene in het andere sukkelen, want ik word er echt depri van…

Daarnaast heb ik ook ongelooflijk last van droge lippen én een koortsblaas. En ik heb ook de eerste post-operatieve regels gehad. Gelukkig las ik al op het forum dat het blijkbaar normaal is dat die eerste ronde verschrikkelijk pijnlijk is….

Afin, ge hoort het al: alles even wat minder.

Een dipje dus.

Hopelijk volgende keer een vrolijkere post! Het goede nieuws is wel dat de teller al een tien kilo minder toont.

3 weken post-op

Tis hier stil en eigenlijk is dat vooral goed nieuws. Er valt niet zo veel te melden, het leven gaat zijn gewone GB gangetje. Nog één weekje volgens de fases en vanaf dan mag ik weer helemaal met de pot mee eten en alles uitproberen.

Normaal moest ik terug aan t werk vandaag, maar door een ontsteking op de buikwand (pijnlijk man!!) heb ik nog een paar dagen extra gekregen om te rusten. Het grootste nadeel is dat ik nu grote antibiotica pillen moet nemen. Niet makkelijk: als ik ze in één keer wil inslikken lukt dat niet (smorgens), als ik ze in twee breek (wat mag) dan moet ik te veel water drinken om het binnen te krijgen (en ik moet ze voor het eten innemen) en als ik ze oplos (wat dus ook kan) smaakt het verschrikkelijk en krijg ik braakneigingen….Lastig dus!!

Alles gaat vrij vlot eigenlijk. Af en toe een klein incidentje, zoals hier net nog: de kinderen waren lastig en ik kreeg plots honger. Ik besloot de pil nog’s in één stuk in te slikken omdat ik smiddags al een volle maag had van al dat water. De oudste dochter lach te brullen op de grond en ik probeerde een geroosterde boterham te eten. Voor t eerst dubbelgeplooid ipv echt als toastje. Ik dacht dat alles goed ging tot ik plots mega maagpijn kreeg. Ik ging in de zetel zitten en kreeg plots heel veel speeksel in mijn mond en dacht dat ik moest overgeven. Na een tijd kokhalsen en speeksel spuwen dacht ik plots dat ik moest overgeven, maar t enige wat er uit kwam was een soort “schuimbal” (ieuw! sorry voor de details!) Denk dat het dus die pil was die ergens vast zat ofzo??? Héél vies en ik hoop dat ik zoiets nooit op het werk zal voorhebben. Ik mag er niet aan denken zeg!!!

De weegschaal staat op een 6 a 7 kilo minder, dus ik klaag zeker niet!

Vandaag heb ik mijn hele kleerkast opgeruimd en voorbereid op de toekomst! Doordat ik de laatste weken niet zo mobiel was, lag alle overhoop en met het mooie weer kriebelde om het aan te pakken. Ik sorteerde al mijn kleren: nog aan doen, weggooien (kapotte kleren die ik toch nog hield omdat het al zo moeilijk was dingen te vinden waar ik in paste), zwangerschapskleding die blijven liggen was, en….(best of all!!) kleren die te klein waren maar die binnenkort dus zeker weer zullen passen!!! ZALIG zeg! Voor t eerst werd ik niet depressief door de confrontatie met mijn kleerkast, maar happy…. WE WANT MORE!

2 weken post-op update

2 volle weken zijn gepasseerd sinds de operatie.

De weegschaal telt al een 4 a 5 kilo minder, wat ik al voel in mijn broek en winterjas! Het eten gaat meestal vrij vlot, maar tis toch niet te onderschatten allemaal. Het is echt wel zoeken en aanpassen.

Ik ging van een “constant honger” gevoel naar een “constant bomvol” gevoel. Vooral psychologisch wat aanpassen. Je maakt lekker en gezond eten, kijkt er naar uit om aan tafel te gaan, neemt twee happen en je hele lijf zegt: stop, genoeg! Vreemd.

Vooral s ochtends is het ook wat moeilijk. Ik sta op en heb een duidelijk honger gevoel, maar toch wil het ontbijten niet goed lukken. Ik heb ook reuze dorst, maar drinken en eten mag (nog?) niet tegelijk. Met véél moeite eet ik een geroosterde boterham (of een halve) of een paar beschuitjes. Het smaakt mij meestal niet. Ook drinken is moeilijk. Sowieso dronk ik al nooit koffie of thee. S morgens dronk ik warme melk, overdag water en op werkdagen smiddags één cola light.

Water lukt niet goed, het valt altijd zo raar op mijn maag, doet een beetje pijn. Melk ging in t begin héél goed, maar valt nu ook niet altijd goed, warme melk durf ik nog niet omdat ik daar normaal een klontje suiker in deed en ik weet niet of dat nu mag/kan. Het enige wat mij wél smaakt is als ik in de namiddag een appelsien pers.

Het middageten is variabel: soms kan ik echt al vrij normale (kleine) porties eten, andere dagen gaat het wat minder vlot. Ik kijk al uit naar week 5: vanaf dan mag ik ook weer’s pasta of rijst eten ipv altijd maar puree of aardappelen.

Daarnaast eet ik elke dag soep. Het smaakt mij, bevalt mij goed op de maag én het vult! Ideaal dus!

Soms heb ik al’s zin in een koekje ofzo, maar meestal is het rap over. Ik heb al één keer een mini stukje chocolade geproefd, maar het smaakte mij totaal niet. Gisteren heb ik de helft van een mini boterwafeltje gegeten. Ook dat smaakte me niet zo zeer als vroeger. Raar (maar wel goed natuurlijk).

Vanaf volgende week ga ik weer aan het werk. Benieuwd hoe dat zal zijn. T gaat direct een killer week worden, want het lief heeft een hele week draaiweek én onze naschoolse babysit zit een week in het buitenland met school…ARGHHH, dat gaat puzzelen, stressen, lopen en haasten worden. Ik zie er nu al gigantisch tegenop!

Dipje

Pfff, vandaag is geen goeie dag.

Ik voel mij nog altijd vrij zwak (veel zwart voor de ogen) en moet echt nog veel rusten.

Mijn maag werkt niet goed mee vandaag en bij het ontbijt voelde ik mij wat misselijk. Ik kon amper een halve geroosterde boterham op. Ik ben het smeerbaar beleg (confituur en smeerkaas light) kotsbeu ook.

Het is wennen om van “constant honger” naar “constant propvol” te gaan. Ik ben bang dat het altijd zo zal blijven. Dat ik uitkijk naar het avondeten en na twee happen niets meer binnenkrijg. Ik ben bang dat ik mij altijd zo zwak zal voelen, zonder energie.

Alweer die rare gedachte van “shit, wat heb ik mezelf aangedaan” en “wat als ik er spijt van krijg”.

Ik vind dat de weegschaal niet snel genoeg ga, gewoon omdat ik maar net boven de 3 cijfers blijf schommelen. Ik weet dat ik niet logisch nadenk want hallo (!!) vijf kilo op twee weken is NIET traag of weinig. Hier zou ik in de normale wereld een moord voor gepleegd hebben.

Hopelijk morgen een betere dag dus….

Leuk

Weet je wat wél leuk is aan zo even “out” zijn?

De tekenen van vriendschap en appreciatie. Mijn vriendinnen die op bezoek kwamen, planten of kleine kadootjes krijgen met lieve berichtjes er aan, kaartjes in de brievenbus en zelfs bloemen die aan huis geleverd worden. En dan zwijg ik nog over de vele “wij missen je” berichtjes van mijn naaste collega’s. Daar naast ben ik ook altijd thuis als de postbode een pakje wil bezorgen (want met al dat thuiszitten ben ik nogal aan het webshoppen geslagen)

Eigenlijk is t echt een aanrader, zo eens kort buiten strijd zijn. Je merkt plots echt wie (en hoeveel mensen) om je geeft (geven).